Δεν μου αρέσει να μετράω τους αγώνες με στυγνό μαθηματικό τρόπο. Για μένα κάθε αγώνας δεν είναι απλά ένας αγώνας, αλλά μια εκπληκτική, μοναδική, ανεπανάληπτη εμπειρία. Ένας απλός αριθμός δεν θα μπορέσει ποτέ να αποδώσει την πολυδιάστατη φύση του αγώνα.

Παρ’όλα αυτά, αν μιλήσουμε μόνο με αριθμούς, οι αγώνες μου είναι απλά λίγες δεκάδες και ας έχω αγωνιστεί σε 4 αθλήματα, μουιτάι, καράτε, πυγμαχία και σαν σόου, αθλήματα στα οποία ήμουν μέλος της εθνικής ομάδας και συμμετείχα σε παγκόσμια πρωταθλήματα.

Είναι όμως, θεωρώ, πραγματικό κέρδος να έχω τόσους λίγους αριθμητικά αγώνες και τόσους πολλούς τίτλους. Και αυτό το οφείλω στον Δάσκαλό μου, που με προστάτεψε και με έβαλε να συμμετάσχω σε ποιοτικούς αγώνες και όχι σε οποιαδήποτε διοργάνωση.

Η πρώτη φορά σε συμμετείχα σε αγώνες στο καράτε ήταν σε πανελλήνιο πρωτάθλημα. Η πρώτη φορά που συμμετείχα σε αγώνες στο μουιτάι ήταν σε διεθνείς αγώνες και αμέσως μετά στο παγκόσμιο πρωτάθλημα.

Στο μουιτάι έχω αγωνιστεί και με ερασιτεχνικούς αλλά και με επαγγελματικούς όρους και μάλιστα είμαι η μόνη Ελληνίδα που έχει αγωνιστεί σε επαγγελματικούς αγώνες στην πατρίδα του μουιτάι, την Ταϊλάνδη. Έχω παγκόσμιους τίτλους και στο επαγγελματικό και στο ερασιτεχνικό μουιτάι, κάποιοι μάλιστα με νοκ άουτ.

Για μένα η νίκες μου δεν είναι απλά νίκες σε έναν αγώνα, αλλά νίκη ενάντια σε ένα ολόκληρο σύστημα. Ένα σύστημα που βάζει τον αθλητή να καταπονείται μόνο σωματικά και να στηρίζεται σε φάρμακα για να «πετύχει».

Εγώ έμαθα να στηρίζομαι στις δικές μου δυνάμεις, επένδυσα στην δύναμη του πνεύματος και έκανα το σώμα υποτάσσεται στις εντολές του νου. Κέρδισα πάνω από όλα να είμαι κυρία του εαυτού μου και όχι υπάλληλος κάποιας φαρμακοβιομηχανίας.

Συμμετείχα στις παγκόσμιες διοργανώσεις χωρίς να έχω κάνει κάποιους δοκιμαστικούς αγώνες πριν. Αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Πιστεύω το ρητό που λέει ότι «μια ξαφνική επιτυχία συνήθως θέλει δέκα χρόνια δουλειάς». Επένδυσα χρόνια προπόνησης σωματικής και πνευματικής για να ανέβω στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, αλλά ήμουνα απόλυτα τυχερή γιατί είχα την σωστή καθοδήγηση σε όλα τα επίπεδα του προπονητικού προγράμματος. Χωρίς τον Δάσκαλό μου, τον Μιχάλη Δρόσο δεν θα είχα πετύχει τίποτα.

Έχω εκπροσωπήσει πολλές φορές την Ελλάδα σε παγκόσμιες διοργανώσεις όντας το μοναδικό μέλος της εθνικής ομάδας και στο μουιτάι και στην πυγμαχία. Αυτές οι καταστάσεις ήταν που με όπλισαν με θάρρος και αποφασιστικότητα.

Όταν μου πρότειναν να αγωνιστώ στο μουιτάι με επαγγελματικούς όρους μέσα στο ίδιο του το σπίτι στην Μπανγκόκ της Ταϊλάνδης, ήξερα ότι δεν θα ήταν εύκολη υπόθεση ανεξάρτητα από την αθλήτρια που θα είχα να αντιμετωπίσω. Ο διαιτητής και οι κριτές θα ήταν Ταϊλανδοί, οι θεατές επίσης. Αποφάσισα λοιπόν να τους κερδίσω στο δικό τους παιχνίδι. Τι εννοώ με αυτό; Στο μουιτάι οι μποξέρ πριν την έναρξη του αγώνα εκτελούν ένα τελετουργικό χορό το γουάι κρου. Οι περισσότεροι των ξένων μποξέρ δεν δίνουν σημασία σε αυτά, εγώ όμως είχα προσέξει την αντίδρασή τους στην εκτέλεση ενός ωραίου χορού.

Αξίζει να αναφέρω ότι σε κείνη την βραδιά που ξένοι μποξέρ αντιμετώπιζαν Ταϊλανδούς, ήμουν η μόνη που παρουσίασε το χορό και μάλιστα με τέτοια επιτυχία που τους ξεσήκωσα. Αυτό ήταν τους είχα κερδίσει. Το παιχνίδι ήταν δικό μου. Και όταν αργότερα ήρθε το νοκ άουτ για την πρωταθλήτρια τους στον 3^{ο γύρο, ουσιαστικά υποκλίθηκαν στην Ελλάδα. Πρώτος ο προπονητής της και κατόπιν ο διαιτητής του αγώνα αλλά και πλήθος θεατών μου έδωσε συγχαρητήρια. Είχα καταφέρει να εδραιωθώ στα μάτια τους σαν πραγματική «νακ μουιτάι» (μαχήτρια του μουιτάι). Βλέπεις, ο αγώνας δεν είναι μόνο ένας αγώνας πάνω στο ρινγκ, είναι αγώνας σε πολλά επίπεδα και με πολλούς τρόπους. Αν έχεις στρατηγική μπορείς όχι απλά να κερδίσεις αλλά να επιβληθείς. Εγώ ουσιαστικά με δούρειο ίππο το γουάι κρου κατάφερα να αποκτήσω την αποδοχή του κόσμου. Τίμησα την κουλτούρα τους και με δέχτηκαν σαν δική τους. Το μουιτάι λοιπόν δεν είναι μόνο χτυπήματα, ας μην το ξεχνάμε αυτό. Χρειάζεται σεβασμό στην παράδοση και την τέχνη του.}

Δεν θα ξεχάσω όταν βρέθηκα στο γεμάτο από κόσμο γήπεδο στο παγκόσμιο πρωτάθλημα μουιτάι στο Καζακστάν, στον ημιτελικό ενάντια στην εθνική τους πρωταθλήτρια. Μέσα σε αυτόν τον πανικό και τις ζητωκραυγές υπέρ της, εγώ ένιωθα ότι φωνάζουν για μένα. Ίσως ήταν η διαίσθηση που με είχε ωθήσει να δουλέψω νοερά παρόμοια κατάσταση κατά την διάρκεια της προετοιμασίας. Και μέσα στο γήπεδο ήμασταν μόνο εγώ και ο Δάσκαλό μου. Ποτέ δεν θα υπάρξει η ιδανική στιγμή για ένα αγώνα. Πρέπει όμως να εκμεταλλευόμαστε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις καταστάσεις προς όφελός μας, πάντα βέβαια με σεβασμό προς τον αντίπαλο όποιος κι αν είναι αυτός. Σεβασμό όμως όχι φόβο.

Ο κόσμος αναγνωρίζει τον δίκαιο νικητή. Και εγώ αυτό προσπαθώ στα παιχνίδια μου, να κερδίσω ξεκάθαρα. Δεν μου αρέσει το βρώμικο παιχνίδι, αλλά ούτε και να εξαρτάμε από τον διαιτητή ή τους κριτές για να πάρω τη νίκη. Γι’ αυτό προσπαθώ να παρουσιάσω πάντα το κάτι παραπάνω, να κάνω τη διαφορά. Μου έχουν τύχει «βρώμικοι» αντίπαλοι που μετά τον αγώνα ήρθαν και με συνεγχάρηκαν και δεν εννοώ απλά το τυπικό μέρος της υπόθεσης. Ή ακόμα όταν στις ΗΠΑ μετά τους αγώνες (Διεθνές Τουρνουά Καλιφόρνιας Μουιτάι) ή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μουιτάι στην Ταϊλάνδη, ή το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σαν σόου στην Κίνα, έρχεται κόσμος, διαιτητές και προπονητές και σου δίνουν συγχαρητήρια, αυτό είναι που αξίζει και αυτό σου δίνει κουράγιο και δύναμη να συνεχίσεις.

Σίγουρα το πρόγραμμα προπόνησης σε περίοδο προετοιμασίας είναι πολύ διαφορετικό από μια κλασσική προπονητική διαδικασία για συντήρηση. Και πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν είναι μόνο η πολύ προπόνηση ή η σκληρή προπόνηση που θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Καθώς ο αθλητής γεμίζει με εμπειρίες δεν φέρνει το αποτέλεσμα η ποσότητα της προπόνησης αλλά η ποιότητα.

Σε γενικές γραμμές το πρόγραμμα σε περίοδο προετοιμασίας συνίσταται σε δύο προπονητικές μονάδες καθημερινά, πρωί και απόγευμα, διάρκειας συνολικά περίπου 5 ωρών, με κύρια προπόνηση την απογευματινή. Φυσικά μαζί με το προπονητικό πρόγραμμα ακολουθούσα και ειδικό πρόγραμμα διατροφής όχι μόνο για να είμαι στην αγωνιστική μου κατηγορία βάρους, κάτι που για μένα ήταν αρκετά εύκολο, αλλά κυρίως για να έχω τη δύναμη να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου και όχι μόνο αυτές της προπόνησης, και βέβαια να παραμείνω υγιής.

Στο πρώτο στάδιο η προπονητική διαδικασία εστιάζει την ανάπτυξη της αντοχής, μετά της δύναμης και στη συνέχειας της ταχύτητας και τεχνικής.

Η πρωινή προπόνηση περιλαμβάνει κυρίως τρέξιμο, συνήθως 10 χλμ., σκιαμαχία, εξάσκηση τεχνικής, ενώ το απόγευμα κύριο λόγο έχουν οι γύροι στα πάο, στο σάκο, στους στόχους, ταχύτητες και φυσικά το σπάρινγκ.

Αρχικά, η χρονική διάρκεια είναι μεγάλη, αλλά η ένταση μικρή. Στην πορεία και καθώς περνάμε στην αγωνιστική περίοδο αυξάνεται η ένταση και περιορίζεται σχετικά η χρονική διάρκεια περίπου στις 4 ώρες, με κορύφωση στους αγώνες.

Αυτό το πρόγραμμα γίνεται 6 μέρες την εβδομάδα. Ουσιαστικά για την προετοιμασία πρέπει να είσαι στρατιώτης. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς πειθαρχία και σωστό πρόγραμμα.

Και να τονίσω εδώ, ότι αυτό το πρόγραμμα το έκανα κάθε φορά που είχα αγώνες για περίπου 2 με 2 ½ μήνες μέχρι τους αγώνες, ενώ παράλληλα δούλευα και σπούδαζα. Πιστεύω στη δύναμη του νου, θεωρώ ότι το μυαλό έχει αστείρευτες δυνατότητες και εκεί στηρίχτηκα. Δεν είχα τις πολυτέλειες που έχουν οι αθλητές των ολυμπιακών αθλημάτων. Ακόμα και τα χρήματα για τα αεροπορικά εισιτήρια ή τη διαμονή στο εξωτερικό για τους αγώνες τις περισσότερες φορές τα πληρώναμε από την τσέπη μας. Είναι όμως απίστευτο κέρδος να μην χρωστάς σε κανένα.

Τίποτα δεν μου χαρίστηκε, για όλα αγωνίστηκα, αλλά μέσα από αυτούς τους αγώνες έμαθα ουσιαστικά να αγωνίζομαι για την ίδια τη ζωή.

Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται. Σίγουρα η κνήμη είναι από τα πιο σκληρά αλλά και από τα πιο ευαίσθητα οστά και στο μουιτάι οι πλαϊνές κλωτσιές έχουν τον πρώτο λόγο. Αυτό σημαίνει ότι η προπόνηση εστιάζει στην σκλήρυνση αυτής της περιοχής. Αυτό γίνεται βέβαια μέσω σωστής και συστηματική προπόνησης, κλωτσώντας σε πάο και ενδυναμώνοντας όλες τις μυϊκές ομάδες της κνήμης.

Σημασία έχει ο τρόπος που εκτελείται το χτύπημα. Δεν είναι απαραίτητο να χτυπάμε κάθε φορά στην προπόνηση για να νιώθουμε ότι έχουμε προπονηθεί. Όχι χτύπημα για το χτύπημα. Όσο τελειοποιούμε την τεχνική τόσο ελαχιστοποιούμε τον κίνδυνο τραυματισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι εγώ δεν έχω τραυματιστεί ποτέ σε αγώνα.

Ευχαριστώ πολύ. Θεωρώ όμως ότι το μουιτάι δεν είναι αντρικό άθλημα, αλλά ο χώρος είναι ανδροκρατούμενος. Και μάλιστα είναι τιμή μου και νιώθω πραγματικά περήφανη που με σέβονται και ζητάνε την συμβουλή μου οι συναθλητές μου, ανάμεσα στους οποίους είναι και παγκόσμιοι πρωταθλητές και πρωταθλητές Ευρώπης.

Ακόμα και στο εξωτερικό χαίρω της εκτίμησης παγκόσμιων πρωταθλητών και διεθνώς καταξιωμένων προπονητών. Αυτή η καθιέρωση αξίζει πολλά.

Όσον αφορά την αναγνώριση από κάποιο φορέα ή την πολιτεία, να ξεκαθαρίσω κάτι : είμαι άτομο που παρακινείται από εσωτερικά κίνητρα. Η ενασχόλησή μου με τις πολεμικές τέχνες σε επίπεδο πρωταθλητισμού έγινε αποκλειστικά με σκοπό την προσωπική μου ικανοποίηση και ολοκλήρωση. Ποτέ δεν είχα στόχο τις οικονομικές απολαβές. Δούλεψα και δουλεύω για να πετύχω τα όνειρά μου.

Από το λίγα που κατάλαβα από την πολιτεία είναι ότι κάποιους μας αντιμετωπίζει ως «αθλητές δεύτερης κατηγορίας». Δεν θέλω να μειώσω την αξία της κατάκτησης οποιουδήποτε μεταλλίου ή ακόμα και συμμετοχής, αλλά δεν είναι μόνο αθλητές αυτοί που ασχολούνται με τα ολυμπιακά αθλήματα.

Κάθε νίκη που κερδίζουμε εμείς έχει μεγαλύτερη αξία από την άποψη ότι εμείς αγωνιζόμαστε μόνοι μας, χωρίς χορηγούς, χωρίς υποστηρικτές, χωρίς ιατρικό επιτελείο, χωρίς φάρμακα. Σηκώνουμε την Ελληνική σημαία ψηλά και υποχρεώνουμε τις μεγάλες δυνάμεις του μουιτάι να υποκλίνονται στο άκουσμα του εθνικού μας ύμνου.

Αισθάνομαι πολύ πλούσια, γιατί έζησα και ζω εμπειρίες, βίωσα και βιώνω καταστάσεις και συναισθήματα απερίγραπτα, απόλυτα μοναδικά που κάποιοι ούτε καν ονειρεύονται. Αυτή είναι η ύψιστη ικανοποίηση και δεν πληρώνεται ούτε με το χρυσάφι όλου του κόσμου.

Εγώ ούτε ζήτησα ούτε και θα ζητήσω από την πολιτεία τίποτα. Είχα τη δύναμη και τα κατάφερα μόνη μου. Η πολιτεία όμως θα πρέπει να φροντίσει να διευθετήσει το ζήτημα της αυτοτελούς αναγνώρισης της Ελληνικής Ομοσπονδίας Μουιτάι, κάτι που δικαιωματικά και βάση νόμου της ανήκει.

Και αυτό γιατί οι νέοι αθλητές θα πρέπει να έχουν κίνητρα για να ασχοληθούν και να αφοσιωθούν. Η πολιτεία θα πρέπει να δώσει την δυνατότητα στην Ελληνική Ομοσπονδία Μουιτάι να διασφαλίσει το άθλημα του μουιτάι αλλά και τους αθλητές.

Αγωνιστικό & παραδοσιακό μουιτάι είναι δύο κομμάτια του ίδιου αθλήματος, άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους και που ουσιαστικά το ένα συμπληρώνει το άλλο. Θεωρώ ιδανικό το να προπονείται ταυτόχρονα κάποιος και στο αγωνιστικό και στο παραδοσιακό μουιτάι.

Η προπόνηση στο μουι μποράν, ή αλλιώς παραδοσιακό μουιτάι μπορεί να κάνει τον αθλητή να γίνει φίλος με κάθε χτύπημα. Προσφέρει με τον πιο αργό ρυθμό εκτέλεσης των τεχνικών την δυνατότητα να μυηθείς πραγματικά στην τέχνη. Να βιώσεις την πραγματική ομορφιά και την απόλυτη ελευθερία κάθε τεχνικής. Όταν αυτό το συνδυάσεις με καλή φυσική κατάσταση, πυγμή και ρεαλισμό, δηλαδή με το άθλημα, τότε έχεις το βέλτιστο αποτέλεσμα.

Συστήνω ανεπιφύλακτα να ασχοληθεί κάποιος που θέλει να μάθει πραγματικά την τέχνη και το άθλημα του μουιτάι και με το αγωνιστικό και με το παραδοσιακό μουιτάι. Έτσι ολοκληρώνεις το μουιτάι.

Ειδικά για κάποιον που επιθυμεί να μάθει εις βάθος το μουιτάι και να γίνει φορέας του αθλήματος και της τέχνης επιβάλλεται να μυηθεί και στις δύο μορφές.

Ευτυχώς όχι. Και λέω ευτυχώς γιατί για μένα «μάγκας» δεν είναι αυτός που δέρνει τον κόσμο, αλλά αυτός που δεν «λερώνει» τα χέρια του σε τέτοιες καταστάσεις. Εξάλλου, το νόημα των πολεμικών τεχνών είναι να χτίζουμε και όχι να γκρεμίζουμε, να βοηθάμε και όχι να καταστρέφουμε.

Βέβαια, δεν τίθεται θέμα αν θα μπορούσα να προστατέψω τον εαυτό μου ή κάποιον συνάνθρωπό μου σε ανάγκη, αλίμονο. Το αποτέλεσμα τότε θα ήταν πολύ δυσάρεστο για τον αποδέκτη.

Ότι και να πω δεν είναι αρκετό για να περιγράψει την αξία του. Για μένα είναι «η ήρεμη δύναμη», ο άνθρωπος πρότυπο. Νιώθω ότι του χρωστάω περισσότερα από όσα αντιλαμβάνεται, όχι μόνο για την εγκυρότητα των γνώσεων που μου πρόσφερε, τους τίτλους που κέρδισα υπό την προπονητική του καθοδήγηση, αλλά κυρίως γιατί με έμαθε να είμαι άνθρωπος της προσφοράς και της συνέπειας.

Ως προπονητής, ως αθλητής, ως άνθρωπος είναι απόλυτα ολοκληρωμένος, συγκροτημένος, με ήθος, αρχές και αξιοπρέπεια, αξίες που λείπουν από την σημερινή εποχή. Ήταν πάντα δίπλα μου και προσπαθεί με όλες του τις δυνάμεις να με στηρίζει και να με μάθει να στηρίζομαι στα πόδια μου και όχι σε δεκανίκια. Όχι μόνο δεν με ώθησε αλλά ουσιαστικά με απέτρεψε από την λήψη φαρμάκων δείχνοντάς μου τι μπορώ να πετύχω πνευματικά.

Εκτιμάω πραγματικά το γεγονός ότι νιώθει πάντα «μαθητής» και προσπαθεί πάντα να βελτιώνεται και δεν εφησυχάζει. Είναι άτομο χαρισματικό σε όλες τις πτυχές τις προσωπικότητάς του, με υψηλή μεταδοτικότητα και πάθος για ότι ασχολείται. Πιστός στις αρχές τους και τους μαθητές του, γίνεται πραγματικά θυσία και δίνεται ολόψυχα.

Όταν κάποια στιγμή στις ΗΠΑ ένας μεγάλος αρχηγός συστήματος Ιάπωνας, δεν χρειάζεται να αναφέρω όνομα, του πρότεινε βαθμό στο καράτε μεγαλύτερο από αυτόν που είχε με όρο να ασχοληθεί αποκλειστικά με το σύστημα του, στο οποίο μάλιστα θα τον έκανε υπεύθυνο για όλη την Ευρώπη, του απάντησε ότι η πρότασή του τον τιμούσε ιδιαίτερα αλλά η ευθύνη του απέναντι στους μαθητές του στο μουιτάι δεν του επέτρεπε να κάνει κάτι τέτοιο!

Νιώθω απόλυτα τυχερή και περήφανη που είναι Δάσκαλός μου και εύχομαι να είμαι ικανή να τον βγάζω πάντα ασπροπρόσωπο. Πολλοί αγωνίζονται μια ζωή να βρουν τον σωστό Δάσκαλο και πάλι δεν τα καταφέρνουν. Εγώ λοιπόν τα κατάφερα με την πρώτη.

Είναι ο μόνος που αποκαλώ Δάσκαλο. Ήταν, είναι και θα είναι ο Δάσκαλός μου.

Σίγουρα, οι 6 παγκόσμιοι τίτλοι είναι μια καλή συγκομιδή στα 18 χρόνια ενασχόλησής μου με τις πολεμικές τέχνες. Παρ’όλα αυτά δεν λέω ότι η αγωνιστική μου καριέρα έχει τελειώσει, αλλά αυτή την περίοδο είμαι σε διάλειμμα, έχοντας δώσει προτεραιότητα σε κάποιες άλλες πτυχές της ζωής μου.

Είμαι βοηθός ομοσπονδιακή προπονήτρια στο μουιτάι και σίγουρα η ευθύνη είναι πολύ μεγαλύτερη γιατί τώρα έχω υπό την καθοδήγησή μου κάποιους αθλητές. Αθλητές που με εκτιμάνε και ζητάνε τη συμβουλή μου και είναι υποχρέωσή μου να τους καθοδηγήσω σωστά. Σε πληροφορώ ότι τον Δεκέμβριο 2007 στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Ταϊλάνδη, όπου συμμετείχα ως αρχηγός αποστολής και υπεύθυνη προπονήτρια, όταν οι αθλητές μου μπήκαν στο ρινγκ ένιωθα την καρδιά μου να χτυπάει τρελά. Ποτέ δεν είχα τέτοιο άγχος όταν αγωνιζόμουνα εγώ. Αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Τότε θυμήθηκα αυτό που συνήθιζε να μας λέει ο Δάσκαλος μου : «όταν αγωνίζεστε εσείς, αγωνίζομαι και εγώ μαζί σας».

Νιώθω τους ώμους μου να βαραίνουν από την ευθύνη του προπονητή και ελπίζω να μπορώ να είμαι ικανή να ανταποκριθώ σε αυτή την πρόκληση. Να είμαι ολοκληρωμένη προπονήτρια και να παρέχω έγκυρη γνώση σε τεχνικό επίπεδο και σε στοιχεία τακτικής, αλλά και σε θέματα πρώτων βοηθειών, διατροφής και ψυχολογίας.

Να προσθέσω ότι δεν είμαι μόνο προπονήτρια τώρα αλλά και διεθνής διαιτητής επαγγελματικών & ερασιτεχνικών αγώνων. Μάλιστα, η οργανωτικη επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Μουιτάι με εμπιστεύτηκε και διαιτήτευσα ακόμα στον τελικό της κατηγορίας των 81 κιλών ανδρών στο Κύπελλο Ευρώπης στο Σίνγκεν. Εκεί να δεις ευθύνη που την έχει ένας διαιτητής που σέβεται τον εαυτό τους αλλά προπάντων τους αθλητές που αγωνίζονται εκείνη τη στιγμή.

Είναι όμως εμπειρίες μοναδικές και νιώθω ότι έχω κατέχω ανεκτίμητο θησαυρό, γιατί έχω βιώσει κάθε πτυχή του αθλήματος εις βάθος.

Καταρχήν να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν χρειάζεται κανείς να έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή τη λεγόμενη σωματική διάπλαση για να ασχοληθεί με το μουιτάι. Οποιοσδήποτε θέλει και σε οποιαδήποτε ηλικία και να είναι μπορεί να ασχοληθεί με το μουιτάι. Το μουιτάι είναι μια ιδανική μέθοδος προπόνησης που καλλιεργεί σώμα και πνεύμα, χωρίς να αφήνει κανένα μυ ανενεργό. Φυσικά σε όσο πιο μικρή ηλικία ξεκινάει κανείς τόσο μεγαλύτερα τα οφέλη, σωματικά και πνευματικά. Η ενασχόληση με το μουιτάι είναι απόλυτα ασφαλής, δεν τίθεται θέμα κινδύνου της σωματικής ακεραιότητας των ασκουμένων.

Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι το μουιτάι έχει δύο μορφές: το αγωνιστικό και το παραδοσιακό. Θα πρότεινα λοιπόν τα παιδιά να ξεκινάνε με το παραδοσιακό μουιτάι και να εξελίσσονται στην πορεία στο αγωνιστικό. Από τη στιγμή που θα έχουν χτίσει γερές βάσεις τα υπόλοιπα είναι εύκολα.

Να τονίσω ακόμα ότι μόνο ο πρωταθλητισμός έχει ηλικία, όχι ο αθλητισμός. Ποτέ μην σκέφτεσαι ότι είσαι μεγάλος για να ξεκινήσεις μια δραστηριότητα. Αγάπη, μεράκι και ένας σωστός Δάσκαλος χρειάζονται μόνο.

Σίγουρα το γεγονός ότι έκανα πρωταθλητισμό και παράλληλα δούλευα και σπούδαζα είναι ιδιαίτερα δύσκολο, το πρόγραμμα ήταν πολύ βαρύ. Εκμεταλλεύτηκα όμως στο έπακρο την δυνατότητα της αυτοσυγκέντρωσης. Κάθε φορά το μυαλό μου εστίαζε σε ένα μόνο αντικείμενο. Ήμουν ψυχή και σώμα εκεί, δοσμένη σε κάθε δραστηριότητά μου. Αυτό με έσωσε και αυτό εξακολουθεί και τώρα να είναι το μεγάλο μου όπλο. Καταφέρνω και απομονώνω το νου.

Όσον αφορά τις σπουδές, πάντα ήθελα να κάνω κάτι περισσότερο από τους άλλους. Δεν ήθελα να είμαι μια απλή αθλήτρια έγινα πρωταθλήτρια, δεν ήθελα να είμαι μια απλά καθηγήτρια, είμαι τώρα υποψήφια διδάκτωρ. Να τονίσω όμως κάτι θεωρώ υποχρέωση και δικαίωμα του καθενός τη μόρφωση, όχι μόνο αυτή στα στενά πλαίσια του σχολείου. Η γνώση είναι δύναμη σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους τομείς.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο πρωταθλητισμός έχει ημερομηνία λήξης. Μετά τι γίνεται; Πως θα μπορέσω να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις της προπονητικής καθοδήγησης άλλων ατόμων. Ένας καλός αθλητής δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα είναι και καλός προπονητής. Εξάλλου, ένα λάθος στον αθλητισμό δεν σβήνεται με γόμα, δεν είναι λάθος στο χαρτί και μπορεί να ταλαιπωρήσει ένα άτομο ακόμα και εφ’όρου ζωής. Δεν έχω δικαίωμα ζωής ή θανάτου πάνω σε κανέναν για να καταστρέψω κάποιον. Για αυτό το λόγο φροντίζω μέσα από τις σπουδές μου να αποκτήσω όσο πιο ολοκληρωμένη και συγκροτημένη γνώση μπορώ.

Να μην παραλείψω και το άλλο : εγώ από την μία θα τους δέρνω και από την άλλη θα τους θεραπεύω. Διπλό το κέρδος !

Δοθείσης της ευκαιρίας θα ήθελα να ευχαριστήσω την Παναγία που με προστάτευε πάντα και είμαι υγιής, τους γονείς μου & τον αδελφό μου που με στηρίζουν αφάνταστα σε κάθε προσπάθειά μου και τον Δάσκαλό μου, γιατί «στους γονείς μου χρωστάω το ζην και στο Δάσκαλό μου χρωστάω το εύζην».

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω Νεκτάριε εσένα προσωπικά για την τιμή που μου έκανες να φιλοξενήσεις τις απόψεις μου στο περιοδικό σου. Εύχομαι πάντα νίκες στην ενημέρωση και την εγκυρότητα των δημοσιευμάτων σου.